Je ontwijkt mijn vraag hoe het met je gaat…
Dat is prima… ik wacht.
Ze zeggen dat ik geluk heb zeg je…
2 huizen. 2 slaapkamers. 2x zoveel speelgoed en kleding… 2x sinterklaas, 2x kerst en 2x mijn verjaardag vieren… ik heb zelfs nieuwe bonus opa’s en oma’s…
Ik vind ze heel lief maar het voelt niet als geluk.
Het voelt als heel erg missen.
De ene keer word ik wakker en mis ik mijn moeder en (half) broertje en de week daarna mis ik mijn vader als ik wakker word en juist bij mijn moeder ben.
Het went niet en het zal nooit geluk zijn…
Omdat dit altijd zo zal blijven, mijn vader en moeder zullen nooit meer samen in 1 huis wonen.
Je houdt je groot maar ik zie de tranen in je ogen opwellen. Ik leg mijn hand op je rug en zijn samen even stil.
Mij wordt niks gevraagd… zeg je dan.
Wat zou je willen dat ze van je weten vraag ik hem…
Dat ik verdrietig ben. Dat ik bang ben. Dat ik me alleen voel. En ik weet niet of ze nog wel van mij houden omdat ze vaak ruzie maken over mij.
We maken een plannetje.
Met je ouders erover praten durf je niet.
Maar ze een brief schrijven wel.
De week erop kom je weer bij me en bent met je brief begonnen.
Of ik het even wil lezen…
Het ontroert me. Het lezen ervan ontroert me opnieuw.
Is het niet goed vraag je me…
Het is prachtig vertel ik je. 💝
#Kind en ruzie thuis, scheiding, Abel coaching en haptotherapie, Amerongen, Utrechtse Heuveltug.